عاشق بمان
مهم نیست که هستی
آن چه اهمیت دارد این است که همیشه عشق بورزی
و آن چه تو را باید شادمان کند این است که روزت را با عشق آغاز کنی
و شب هنگام با یاد عشق سر به بالین بنهی
محبت و صداقت باید هسته مرکزی همه کارهای تو باشد
و از درون و برون یکی شوی
مثل نفس کشیدن که همه اعضا با هم به اتحاد میرسند در رساندن دم به بازدم
عشق گوهری است بس زیبا و فریبا
و هنرمند واقعی در زندگی کسی است که با تراش محبت و صداقت آن را
چو نگینی بر انگشت عشق روح خود کند
کسی که موهبت عشق را باور دارد
و به خاطر آن به تمنای نفس پشت میکند که در واقع خدا را شناخته
و با توسل به عشق الهی خود را از هر رویداد نا خوشایندی دور میکند
در گنجینه روزگار رازی با ارزش تر از مهر ورزیدن نخواهی یافت
و هیچ چیز در دنیا برمسندی بالاتر از نور محبت بر قلب کسی نمی نشیند
خدا خود مظهر عشق و بخشش است
و فقط با یک زبان باید با او سخن گفت: زبان دل مهربان زبان دل بخشنده و بی کینه
هیچ به این اندیشیده ای که به نام خدا چه کارها را نمی توان کرد؟
آری تو نمی توانی بگویی به نام خدا اما کینه دوست را به دل بگیری
تو نمی توانی بگویی به نام خدا اما به وفاداری دوست توجه نکنی
تو نمی توانی بگویی به نام خدا اما آبروی دوست را بر باد دهی و ویرانش کنی
دریاب که اگر به نام خدا می گویی یعنی عاشقی و عشق یعنی:
ع : عطر وجودت روح نواز است
ا : ایثارت مثال زدنی است
ش : شهره به مهربانی داری
ق : قناری خوش الحان روضه رضوانی
حالا بگو چه کم داری؟
مطمئن تر از این کشنی چه دیده ای که از دریای مهر ورزی می هراسی؟
قسم به هر چه دردمنده در این دنیاست عاشق بمان
بسوز دل عاشق که تنها مرهم زخم دل تنهای دوست توی عاشق بمان
محبت کن و بدون چشمداشت ببخش
دل را به خدا بسپار برایش دلبری کن
آری با مهربانی توجه اش را به خودت جلب کن
با عفو و رهایی نگاهش را معطوف خود کن
و با خیر خواهی درهای رحمتش را به روی خود بگشا
و در انوار نورانی حکمت الهی اش غرق در سرور شو
این عطر مشام انگیز الهی بر روح و روان تو
به خیر و خوشی